Kunnen we nog wel een rokje aan?

Kunnen we nog wel een rokje aan?

De verbouwing van het Canisius College is eerder klaar dan gepland. Twee leerlingen nemen een kijkje.

DOOR BIANCA GOVERS

Passende schoenen vinden is nog een hele klus. Dianne Jacobs en Eveline Ariëns moeten het met maat 40 doen. Maar dat hebben ze er graag voor over. Als allereerste leerlingen mogen ze een kijkje nemen in het nieuwe Canisius College.

Met die te grote werkschoenen aan, een witte helm op en een felgeel hesje over hun jas lopen ze de bouwkeet uit. Op het plein voor de nieuwbouw, aan de Berg en Dalseweg in Nijmegen, staan ze stil. Ze wachten tot de rondleiding start. Deze weken krijgen alle medewerkers van het Canisius de kans er een kijkje te nemen. “Het gaat echt hard, niet normaal. Vorige keer toen we er langs liepen om naar de gymzaal te gaan, waren ze niet zo ver”, zegt Eveline uit Malden. Ze zit in 2havo. Als lid van de leerlingenraad is ze ook door rector Peter Schaap uitgenodigd, samen met Dianne uit Groesbeek. Deze vijfdejaars vwo’er is de voorzitter van de leerlingenraad. “Ik ben blij dat de nieuwbouw een halfjaar eerder klaar is dan gepland. Kan ik er ook nog een paar maanden van genieten.”

Na jaren van plannen maken, ging afgelopen zomer de verbouwing van het Canisius College van start. Het huidige pand, gebouwd in 1930, krijgt een opknapbeurt. Aan de Ubbergseveldweg komt een nieuw gebouw. Een loopbrug zorgt voor de verbinding tussen het monumentale deel en de nieuwbouw. De bedoeling was dat de 1.400 leerlingen in de zomer van 2016 terug zouden keren naar de Berg en Dalseweg. Door de zachte winter en de volgens Schaap goede samenwerking tussen de bouwbedrijven is de verbouwing dit jaar al klaar. Het betekent dat de leerlingen het Pabogebouw aan de Groenewoudseweg en het voormalig Montessori College aan de Vlierestraat eerder mogen verlaten. “We zitten daar goed, voor even. Een minpuntje is de plek van de kluisjes. Ze staan allemaal bij elkaar. Dan snap je wel dat het er soms heel erg druk is”, zegt Eveline. “Eigenlijk vond ik het Canisius ook goed hoe het was. Die verbouwing was voor mij niet per se nodig. Vanwege de fijne sfeer heb ik voor de school gekozen. Als die maar blijft.”

Dianne weet wel iets wat beter kan: “De gangen waren te smal.” Als leerlingenraad mochten ze ook nadenken over de kleuren in de nieuwbouw. “Ze vroegen aan ons aan welke kleuren we dachten bij de verschillende vakken. Het eerste plan was de vloeren en de muren wit te maken. Dat vonden we als raad te veel van het goede. Het hoeft geen ziekenhuis te worden. Ik ben benieuwd welke kleuren er nu komen.”

Als de groep genodigden compleet is, is het tijd om het nieuwe gebouw in te gaan. Terwijl de bouwvakkers het beton storten over de vloerverwarming, lopen de meiden met onder anderen een aantal leerkachten via de trap naar het hoogste punt van het gebouw. “Daar, in die hoek, komen alleen maar lokalen voor het vak Nederlands”, vertelt conrector Kees Kool ondertussen aan de meiden. “Wow, zoveel?”, vraagt Dianne. Kool: “Jazeker, de sectie wiskunde krijgt zelfs elf ruimtes. Alle lokalen worden overigens ook een stuk groter dan in het verleden.”

Als ze op het dak van de nieuwbouw staan, kijken ze op het monumentale pand uit. Daar halen drie mannen één voor één de oranje pannen van het dak. Er komen nieuwe exemplaren – wel van tientallen jaren oud – voor terug. “Straks kunnen we via een lange loopbrug naar het oude gebouw toe. Komen we als het ware bij lokaal 56 uit”, zegt Dianne. Eveline: “De brug wordt toch niet helemaal van glas? Anders kunnen we geen rokje meer aan.” De conrector stelt de meisjes gerust als ze vijf minuten later over de op dit moment nog open brug lopen. “Aan de zijkanten komen glazen platen, maar aan de boven- en onderkant niet. Een deel van de brug wordt mediatheek. We plaatsen er een studietafel van 35 meter, waar jullie met laptops kunnen werken. De computers verdwijnen”, legt hij uit. Vervolgens lopen ze het monumentale pand in. Daar hangt tegen een prikbord nog een oud papiertje met instructies hoe je de computer aanzet: ‘hoofdschakelaar op één, schijfje (floppy) voorzichtig in de drive, doe het klepje van de drive dicht…’

“Willen jullie de aula ook nog zien, dames?”, vraagt Kool. “Tuurlijk”, roepen ze in koor. Daarna zit de rondleiding er echt op. “Conclusie: het wordt heel mooi. Er is veel gedaan, maar er moet ook nog wat gebeuren dit jaar”, zegt Eveline, terwijl ze de werkschoenen verruilt voor haar New Balances.