Spoorloos drieluik na jaren thuis

Spoorloos drieluik na jaren thuis

Bron: De Gelderlander, 18 september 2007
Door John van Oppen

Spoorloos drieluik na jaren thuis
Geschenk van bewoners Berg en Dalseweg terug in aula Canisius College

Een kwart eeuw lang kon niemand vertellen waar het gebleven was, dat historisch beladen drieluik van glas-in-lood.
Vierhonderd omwonenden van de Berg en Dalseweg hadden het raam vlak na de oorlog geschonken aan het Canisius College. Als dank, omdat ze hadden mogen schuilen in het omvangrijke keldercomplex van de school tijdens de alles vernietigende luchtaanvallen van herfst ’44 tot Pasen ’45.
Bij de sloop van delen van het college in de jaren ’80, moet het drieluik op een onbewaakt moment zijn meegenomen. Het begon aan een reeks omzwervingen en niemand die nog wist waar het was.
Totdat een hobbyist het onlangs herkende op een rommelmarkt in Beusichem en prompt het Canisius College tipte.
„Wij vinden dat het in onze aula thuishoort en hebben het terug kunnen kopen voor 2000 euro. De gemeente draagt de helft bij”, zegt docent Engels Wardt Lotstra.
Gisteren werd het tableau onthuld, in aanwezigheid van veertig oorlogsveteranen die in de regio te gast zijn om de bevrijding van Nijmegen te herdenken.
Jim Bulder (82) is een van hen. Met de 16-jarige haviste Vicky de la Cotera aan zijn linkerarm en de net zo jonge Tina Linders aan zijn rechterarm, loopt hij naar hun klaslokaal om daar te vertellen over zijn oorlogservaringen.
De jeugd is één en al oor.
„ Alles is anders nu. Overal zie ik welvaart, destijds heerste hier pure armoede. Het enige dat de mensen ons konden aanbieden, waren de appels uit hun bomen.”
Samen met Vicky en Tina ontleedt Bulder het drieluik tot in de kleinste details. Uiterst rechts zien ze het wapen van Nijmegen met daarnaast oorlogsbeelden: vliegtuigen droppen bommen en treffen het Canisius College zwaar met granaatinslagen.
Links herkennen ze het wapen van Canisius met daarnaast beelden van hoop en wederopbouw: het schoolgebouw wordt hersteld en er bloeien bloemen waar in de oorlog distels groeiden.
’s Middags mogen Vicky, Tina en klasgenoten in legervoertuigen mee naar begraafplaats Jonkerbosch. Om bloemen te leggen op de graven van soldaten die amper ouder waren dan de scholieren uit havo 5, toen ze hun leven gaven voor een beter Nijmegen.
‘Alles is anders nu. Overal zie ik welvaart, destijds heerste hier pure armoede’